دختر سایه ها

باز باران سرود درد را می خواند
ساعت ۸:۱۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/٩/۳ : توسط : دختر سایه ها

باز باران سرود درد را می خواند

من درون کلبه ی تاریک روح خویش

در پی یک روزنه بودم

در سکوت سرد شب هایم

و امید مرده ی این دل

من به دنبال یک سایه

از تو و از خود

جدا گشتم.

 

باز باران صدایم کرد

دست هایی بر وجودم لرزه ای افکند

               سخت تر از بارش مهر و وفاداری

               یا ریزش خواب سپید عشق.

باز در حسرت یک شب

پشت در ماندم

               تو را دیدم.

 

در تمام طول این جاده

من شمردم

               اختران سبز دلتنگی

                                       بر دو چشم فریبای تو.

راز سرخ عشق

               سرود خستگی می خواند.

 

همسفر !

کاش می شد

طنین گرم امیدی

               بر لبان سرخ تو جاری.

و من افسرده و غمگین

باز می خواندم

               شعر موزون دلداری.

 

قاصدک باز می گوید

قصه ی دلدادگی ها را.

 

باز من بر در قلب تو می کوبم

                                       تو نسیم پاک مردی ها

                                       دلت تندیس سپید نور

                                       من پر از خودخواهی

                                       ولی عاشق به چشم تو.

پشت در باز می کوبم

از تو

عشق ناب می جویم.

باز دلتنگی ؟

کو جواب من !

چرا ساکت نگاهت را

زمن دزدیدی و رفتی ؟

 

من باز این جایم

کنار در

به یاد تو

پر از حسرت ، پر از افسوس.

نگاهم کن

صدایم کن

تو ای شعر سپید کتاب سبز عشق من !

نگاهم را پذیرا باش.

برای من بخوان امشب

سرود دوستی را

محبت را تو هجی کن برای قلب بیمارم

برای تو چنین گشتم

پر از خواهش ، پر از احساس

صدایم را

طنین گرم خوشبختی

               پذیرا باش.

که می ترسم

که امشب

           شام آخر

در این دنیای رنج آور

برای قاصد تنها

به بام عشق تو باشد.

 

صدایم کن

نگاهم را پذیرا باش.